ตั้งแต่ผมอ่านวันพีชมา...มันเป็นเวลา! (จำมะได้ละ) ผมว่าการ์ตูนเรื่องนี้...มันให้อะไรกับผมหลายๆอย่างนะ ไม่ใช่แค่ความสนุกอย่างเดียว สำหรับผมแล้ว...
1.สอนให้ผมรู้จักคำว่าเพื่อนแท้! ผมว่าสมาชิกทุกคนในเรือมีความ"เสียสละ"นะไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ใดๆที่เกิดขึ้นในการ์ตูนจะต้องมีคนที่เสียสละ แชงคูส เสียสละแขนให้ลูฟี่,โซโล เสียสละให้เพื่อนออกบ่อย,เชฟขาแดง เสียสละให้ซันจิ,แม่โรบินตายเพื่อนให้โรบินอยู่รอด,อุซปต้องการปกป้อง(ผู้หญิงที่อยู่ที่หมู่บ้าน...ผมลืมชื่ออ่ะขออภัย- -"),คุณทอมเสียสละเพื่อแฟรงกี้,คุณเบลเมล ตายเพื่อนนามิ,DR ฮิลลุค อีก และมีอีกมากกกกกกกกกก มายต้องไปหาอ่านเอา
2.ทุกคนมีอดีตที่เลวร้ายทุกๆคนคือคนที่เคยทำผิดแต่เมื่อลงมาในโกอิ้งแมรี่หรือเทาว์ซันซันนี่ทุกคนจะเหมือนเปลี่ยนเป็นคนใหม่ว่ามะ?โซโล กับนามิ ที่เคยเกลียดโจรสลัด,ซันจิเอย ช็อปเปอร์ อุซบ มีอดีตที่เลวร้ายหมดละแต่พวกเขาเลือกที่จะลืมและมองไปข้างหน้าผมจำได้ตอนบรู๊คจะเข้ากลุ่มตอนนั่งเล่นดนตรีบรู๊คพูดมาประโยคหนึ่งแนวๆว่า"ลาบูน ชั้นจะไม่มองไปข้างหลังอีกชั้นจะแล่นเรือรอบโลกและกลับมาเจอแกอีกครั้งที่เดิม"เท่านั้นละผมน้ำตาไหลเลยเพราะผมคนนึงละมีสิ่งที่ต้องทำแต่ไม่ได้ทำยังเสียดายจนถึงทุกวันนี้เลย
มีหลายยยยยยยยยยยยยยอย่างจริงๆที่ผมอยากจะพิม ก็ อยากให้กระทู้นี้เป็นกระทู้แชร์ความคิดแนวๆนี้ละกันเผื่อคนหมดหวังในชีวิตเข้ามาอ่านจะได้มีกำลังใจดำเนินชีวิตต่อไปและ+ดีกว่าเอาเวลาไปนั่งทำอะไรไร้สาระอย่างน้อยการ์ตูนเรื่องนี้ละเหมือนครูจริงๆเลย ขอบคุณ อ.โอดะ และเพื่อนๆละครับมาแชร์ความคิดกันหน่อย